UN-PACKING

Polska, rok 2029. Unia Europejska się chwieje. Empatia staje się gestem medialnym, program integracyjny – polityczną pułapką, a „gościnność” – reżyserowanym formatem politycznego reality show.

Punkt wyjścia spektaklu „Un-packing” przypomina kolejny viralowy format: lewicowa kandydatka do Europarlamentu przyjmuje do domu białoruskich uchodźców. Kamery rejestrują emocje, napięcia, rodzinne dramaty. Ale coś idzie nie tak. W zagraconym kartonami mieszkaniu uruchamia się łańcuch zdarzeń – prywatne traumy spotykają się z niewygodną historią Podlasia, nierozliczoną przeszłością, polityczną grą i wypartą tożsamością. Rzeczywistość pęka - a wraz z nią wyobrażenie o Europie – otwartej, empatycznej i demokratycznej.
Spektakl Katarzyny Kalwat i Mikity Iłynczyka to dystopijne political fiction z pogranicza groteski i dokumentu, to także opowieść o rodzinie, która staje się społeczną soczewką, soczewką pełną napięć i nieporozumień. Osadzony w niedalekiej perspektywie – ale dotkliwie realny – opowiada o Europie w stanie rozpadu, w której migranci stają się kartą przetargową w kampaniach wyborczych, a narracje o solidarności i otwartości okazują się polityczną fikcją. 
Tworząc tę historię Kalwat i Iłynczyk inspirowali się nominowaną do Literackiej Nagrody Nike 2025 książką „Kamienie musiały polecieć. Wymazywana przeszłość Podlasia” Anety Prymaki-Oniszk. Autorka przełamuje w niej wieloletnie milczenie, przywracając głos białorusko-prawosławnej mniejszości w Polsce i odkrywając wymazywaną warstwę lokalnej historii. Twórcy sięgnęli po fragmenty reportażu, włączając je w tkankę dramatyczną spektaklu.
„Un-packing” to opowieść o przeszłości i przyszłości – o świecie, w którym liberalne odpowiedzi zawodzą, a radykalne idee zyskują poparcie.